30 Ağustos: Bir Yılın Sessiz Hazırlığıyla Kazanılan Gün
30 Ağustos denince akla genelde tek bir gün gelir: Dumlupınar’da kazanılan Başkomutanlık Meydan Muharebesi. Oysa o günü anlamak için bir yıl geriye, Sakarya’nın hemen sonrasına bakmak gerekiyor. Zaferin asıl hikâyesi, kimsenin konuşmadığı o on iki ayda yazıldı.
Sakarya’dan sonra gelen uzun bekleyiş
Eylül 1921’de Sakarya Meydan Muharebesi kazanıldığında Yunan ordusu durdurulmuştu ama Anadolu’dan çıkarılmış değildi. Herkes taarruz bekliyordu. Meclis’te sabırsızlanan, “neden saldırmıyoruz” diye soran milletvekilleri vardı.
Mustafa Kemal beklemeyi tercih etti. Ordunun silahı, cephanesi, ulaşım araçları, hatta askerin ayakkabısı yeterli değildi. Bir yıl boyunca cephe hattında ateş kesilmişken arkada sessiz bir hazırlık yürüdü: silah temini, birliklerin yeniden düzenlenmesi, eğitim, lojistik. Bu dönemde alınan her karar, bir yıl sonraki üç günü mümkün kıldı.
Beklemek popüler bir karar değildi. Eleştirildi, sabırsızlıkla karşılandı. Ama hazır olmadan girilen bir taarruzun sonucu belliydi ve o riski almadı.
26 Ağustos: gizlilikle başlayan taarruz
Büyük Taarruz 26 Ağustos 1922 sabahı Afyon’un güneyinde başladı. Hazırlığın en dikkat çekici yanı gizliliğiydi. Birlikler geceleri yürütüldü, gündüz saklandı. Cepheye sevkiyat düşman keşif uçaklarından gizlendi. Taarruzun yeri ve zamanı son ana kadar yalnızca çok dar bir kadro tarafından biliniyordu.
Saldırı, beklenen yerden değil, Yunan savunmasının en güçlü göründüğü noktadan yapıldı. Tam da beklenmediği için orada başarılı oldu.
30 Ağustos: Dumlupınar
Dört gün içinde cephe yarıldı ve Yunan ordusunun ana kuvvetleri Dumlupınar bölgesinde kuşatıldı. 30 Ağustos’ta yapılan muharebeyi Mustafa Kemal doğrudan yönetti; bu yüzden savaş Başkomutanlık Meydan Muharebesi adıyla anılıyor.
O gün Yunan ordusunun Anadolu’daki ana gücü savaş dışı kaldı. 1 Eylül’de verilen emir, sonraki günlerin yönünü tek cümlede özetliyordu: “Ordular! İlk hedefiniz Akdeniz’dir, İleri!”
9 Eylül’de İzmir’e girildi. Ekim’de Mudanya Ateşkesi imzalandı, bir yıl sonra Lozan’la sınırlar tanındı. Üç yıllık bir savaşın kaderi, bir yıllık hazırlığın ardından gelen birkaç güne sığdı.
Bugün bir öğrenciye ne söylüyor
Bu hikâyeyi bir eğitim kurumu olarak anlatmamızın nedeni kutlama cümlesi kurmak değil. 1922’nin mantığı, bugün bir sınava hazırlanan öğrencinin karşılaştığı mantıkla şaşırtıcı biçimde örtüşüyor.
Görünen kısım kısa. Sınav bir gündür, LGS de YKS de birkaç saat sürer. Ama o birkaç saati belirleyen şey, öncesindeki aylarda kimsenin görmediği çalışmadır. Kazananı belirleyen taarruz değil, taarruzdan önceki bir yıldır.
Hazır olmadan başlamak, hiç başlamamaktan daha maliyetli olabiliyor. Sakarya’dan sonra aceleyle girişilen bir taarruzun ne getireceği belliydi. Aynı şekilde, konuyu öğrenmeden deneme çözmek de öğrenciye ilerleme değil, yalnızca düşük net ve kırılan özgüven getiriyor.
Bir de sabır meselesi var. O bir yıl boyunca dışarıdan bakan hiç kimse ilerleme göremedi. Öğrencinin kasım ayında yaşadığı da bu: düzenli çalışıyor ama denemede net kıpırdamıyor. Birikimin görünür hale gelmesi zaman alıyor ve çoğu öğrenci tam o eşikte bırakıyor.
Çözüm Kurs olarak
30 Ağustos Zafer Bayramı’nı kutluyoruz. Bu ülkede bugün bir çocuğun sınıfa girip hangi mesleği seçeceğini konuşabiliyor olması, 1922’de verilen mücadelenin doğrudan sonucu.
Türkiye genelindeki kurs merkezlerimizde bu yıl da binlerce öğrenci LGS ve YKS’ye hazırlanıyor. Onlara anlattığımız şey aslında aynı: hedefi olan, hazırlığını yapan ve sabreden kazanıyor.
